Dag 4 vrijdag 1.6.2012- Chartres-Vendôme

Om 6u45 zaten we al klaar aan de receptie van het Hotel om te ontbijten. Hebben nog efkes moeten wachten want dit werd maar vanaf 7u geserveerd. Vroege vogels hé...

De WC-deur van het toilet naast de receptie ging naar binnen open. Als je er in wilde moest je je erin wringen. Om er dan uit te raken nogmaals hetzelfde trucje toepassen. Een zwaar of obesitas persoon kon dit toilet haast niet gebruiken. Misschien een  tip om te vermageren. Laat de deur van je toilet naar binnen opengaan en maak dit toilet niet al te groot b.v.b 1m 10 op 80 cm, dat is voldoende. Je spaart er een diëtiste mee uit en veel andere ongemakken. Misschien bestaat er daar ook een VETpremie voor....
Na het ontbijt werden de drinkbussen gevuld en om 8u30 vertrokken op de aanwijzingen van de fiets GPS (die het heel goed doet). Reeds drie dagen van vrij goed weer mogen genieten ideale " fiets"temperaturen.
Vandaag starten we voor het eerst zonder vooraf een slaapgelegenheid te hebben geboekt. Geert is er niet gerust in...Hij was tevreden van het Hotel Inn dat we verlieten want het was naar zijn mening een 0,5 m2 groter dan het vorige.
Rekening van Hotel Marmotte, Rue Coulombs Zone Arago, ft 122092 kamer 4:
60euro plus 3x petit déjeuner aan 6,50 euro geeft een totaal van 82, 47 euro taksen inbegrepen.
Vrij vlug Chartres kunnen buitenrijden en via Bouville ging onze tocht naar Châteaudun. We stonden reeds op de markt tegen 11u30 en hadden reeds 70 km afgelegd.We kochten een broodje met tonijn en wat groentjes en steunden dus nog eens de plaatselijke middenstand (11euro 40 voor drie stuks)
In Châteaudun brachten we nog een blitzbezoek aan het kasteel. Châteaudun  kreeg tijdens de oorlog van 1870 heel wat te verduren van de Pruisen. Een stadje om er ooit wat langer te verblijven.Omdat we ons budget in het oog moesten houden besloten we de terrasjes links te laten liggen en nog wat verder te fietsen.
Na ongeveer 80 km arriveerden we in een  gehucht met als naam St. Hilaire s/Yerre. Het is in feite een dorp met enkel maar een paar straten.
We waren dorstig en besloten in de bar à tabac, gevestigd rechtover de kerk, te bezoeken. Er stonden nogal wat klanten aan de toog en het ging er heel rumoerig en gezellig aan toe. De waardin die ook een winkeltje beheerde raakte niet uit onze bestelling want Geert had een limonade met munt gevraagd en zij begreep dit niet goed.
Iedereen aan de oog sprong verbaal bij en het werd er enkel maar chaotischer door. Het glas wijn dat zij regelmatig aan haar lippen zette was daar blijkbaar niet vreemd aan.
Uiteindelijk kregen we toch wat we vroegen en betaalden slechts 3 euro.(drie limonades waarvan één met muntsiroop- grote glazen)
Omdat de "bar" er nogal luizig uitzag besloot ik ook een het toilet te bezoeken. Het was een situatie zoals bij boer Charel of Blanche en zin Peird. Blanche was het helemaal niet meer.Bruine spatten van het peird des te meer.
De keuken waar ik door moest was om niet aan te zien. Geert stelt dat, voor dat Carine een nieuwe keuken krijgt, zij eens moet gaan kijken naar Saint Hilaire s/ Yerre want t'is 't kiken weirt...
Uitgekeken zijn we dan uiteindelijk toch op onze vélo gesprongen en onder plaatselijke belangstelling verder gefietst.
Vanaf 14u30 begonnen we te zoeken naar een slaapplaats. Om 15u waren we in Vendôme en via de infodienst arriveerden we in Hotel de la Madeleine. Op het hotelgebouw staat nog steeds de naam Auberge de la Madeleine.(naast de Kerk met zelfde naam)
Aangezien er een open poort naast het gebouw en er weinig plaats op het voetpad voor de deur was reden wij zonder argwaan de poort in.
Deze poort gaf toegang tot een soort binnen pleintje waar garages en opslagplaatsen waren die een desolate indruk naliet.Niet dat dit troosteloos decor enig belang had ware het niet dat in een openstaande atelier een verzameling brancards met witte lakens stonden opgesteld. Onmiddellijk dacht ik aan een soort funerarium maar dan eentje met minimale zorg...
Het is best dat ik hier niet beschrijf wat ik zag, de laatste stopplaats zag er hier heel goedkoop uit...
Een dame, die uit het niets of misschien uit het Nirwana kwam, zei ons snel dat we daar met onze fiets niet
terecht konden. Snel daarop werd de deur van de lijken bergplaats dicht gegooid.
Achteraf kwamen we van de hotelier te weten dat dit het "backoffice" van het funerarium was. Buiten water en wat lucht is de mens niet veel meer..
We hebben kamer nr 7 gekregen en die is tweemaal zo ruim als het Hotel Inn in Chartres. Wordt vervolgd....